تبليغاتX
♥¸.•*´ღ`*•.¸ چوبه ی دار ♥¸.•*´ღ`*•.¸

♥¸.•*´ღ`*•.¸ چوبه ی دار ♥¸.•*´ღ`*•.¸

عدد من هفت بود و عدد تو ، شش ...

                     چهل و دو شمع نذر ماندنت كردم ؛

                                          گفتي ، شش در هفت ...

                        رنجيدي ؛

                           گفتي هنوز عاشقي نمي داني ...

                                          رفتي ، بي كه بگزاري بگويم ،

                                                            شش در شش ، بعلاوه ي ،

                                                                                          شش ...

 این پیچ ها را که می پیـچم ،

                      سبکی شانه ام را

                        به بغل دستی تعارف می زنم ،

                           فرض می کنم ، تو سنگـینش کرده ای ..

         پاهایم را تکان نمی دهم ،

                      فرض می کنم ،

                  خواب رفته اند که تو خواب بمانی ..

                   فرض می کنم چیزی عوض نشده ..

                                     فرض می کنم تو ، هستی

                                                  و من ، بی خوابم ..

                                    فرض می کنم ، که فرض نکرده ام ..

                                                                              اما ،   

                                                                                  در خوابم .

ولی چگونه بخندم

وقتی که چشم ها

            برای گریستن زاییده شدند

 سیب زمینی که نیستم آقا !

 خنده از دهانت بردار

من فریادی توی مشتم دارم نمی بینی ؟!

این حرفها را پیر مردی گفت که قیمت پیاز

 اشکش را در آورده بود !

 

اطلاعات را که ورق می زنم

         مردی شبیه چند سال بعد من

              چسبیده روی صفحه ی کاهی

                   هی به من نگاه می کند

                            چشم های مرا آب می برد آقا

پایین تر نوشته :

         صاحب این عکس

                  در گرگ و میش روز گذشته

طعمه ی گرگی شده ست

                        که در آرشیو گوشت های مرتد قرار داشت !

 

ولی چگونه بخندم ؟

آقا اجازه می دهید کفشهایتان را واکس بزنم

آقا به مرگ مادرم

          پدرم هر شب خواب فرچه می بیند

                  زیر

                          سقفِ

                                        بیمارستان

                این حرفها را کودکی زد که برق چشمهایش

                         کفشهای مرا براق کرد و گذشت !

 

ولی چگونه بخندم

وقتی که چشم ها برای گریستن زاییده شدند

همیشه حرف هایی برای نوشتن هست

   که ننوشته می ماند

لطفاً بایستید

                                                                آقای قلب   

                 

همه شادند که به عروسی میروند

با بادکنکهای شادی

که به هوا میفرستند

من اما...

در عزای از دست دادن تو

               بادکنکهای بغض میترکانم....              

                                    

 

 

خدای من

در پایان روز ، نگذار در نقص هایم بمانم و یا نا امیدی هایم را دوباره در مقابل آورده و بشمارم

نگذار روی قلبم سنگینی کنند ، ناکامی ها ، صداهای سرد و رنجیدگی های جزئی

به یاد من بیاور که در زندگی چیزهایی بیشتر از نگرانی ، درد و نزاع جزئی وجود دارد

نگذار من نسبت به خوشی های کوچک کور باشم ( بگذارهمه چیز را ببینم)

به یاد من بیاور که هر برکت کوچکی یک گنج است

بگذار صدای خنده کودکان را بشنوم ، صدای یک دوست صمیمی

و بگذار خاطرات خوبم مرا دوباره زنده کند ...... وقتی یک روز طولانی به پایان میرسد

و مرا محکم در آغوشت بگیر تا برای یکبار هم که شده نگرانی هایم از بین برود

هرگز نگذار که محبت تو را فراموش کنم ، مگر اینکه قلبم را فراموش کنم

+ حک شدهچهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387 10:2 توسط علی |


       

چرا....؟؟؟؟

چرا به خاطر بودن اون وجود منو انکار می کنی؟

باشه... حالا هی بهونه بیار ...

هی بگو قلبت با من می گیره...

بگو قلبم برات قفس بود ...

بگو ...بگو دلت داره آتیش می گیره

بی انصاف...

نمی بینی از پا افتادم...

باور کنم نفهمیدی به خاطر تو بود که شکستم

تو خورشیدم بودی تو شبهای سردم

این و گفتم که بدونی با رفتن این خورشید

تو شهر خاموش دلم دیگه نمی تونی پیدام کنی

مسخره است ... مگه تو بر می گردی ... میای دنبالم!

داری میری ولی تورو خدا قبلش بهم بگو...

واقعا قلبم برات قفس بود ...یا نگاه اون برات تازگی داشت

چطور دلت اومد منو تو غصه جا بذاری باز...

چه فکرایی کرده بودم ... چه آرزوهایی بود

افسوس حالا دیگه موقع از تو گفتن

باید بگم یکی بود یکی نبود... 

           تو بیا به خواب من....tara

خدایا کفر نمی گویم

پریشانم

چه می خواهی تو از جانم؟

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا تو مسئولی

خداوندا تو میدانی

که انسان بودن و ماندن دراین دنیا چه دشوار است

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است واز احساس سرشار است

بدون تو هیچم

کیسه کوچک چای تمام عمر دلباخته ی لیوان بود ...

 

 

ولی هر بار که حرف دلش را می زد صدایش در آب جوش می سوخت ...

 

 

کیسه کوچک چای با یک تیکه نخ رفت ته لیوان و حرف دلش را آهسته گفت ...

 

 

لیوان سرخ شد!!

       

سر کلاس ادبيات معلم گفت : فعل رفتن رو صرف کن : رفتم ... رفتي ... رفت...

ساکت مي شوم، مي خندم، ولي خنده ام تلخ مي شود.

استاد داد مي زند:خوب بعد ؟  ادامه بده

و من مي گويم:رفت . رفت .. رفت . رفت و دلم شکست ... غم رو دلم نشست...

رفت شاديم بمرد...شور از دلم ببرد . رفت...رفت...رفت

و من مي خندم و مي گويم :

 خنده تلخ من از گريه غم انگيزتر است ...      کارم از گريه گذشته است به آن مي خندم

    

  بدون شرح                    

+ حک شدهیکشنبه هشتم اردیبهشت 1387 14:30 توسط علی |


عجيب شدم ، خيلی

شايدم عجيب بودم ولی نمی ديدم اينطوری خودم را

يک لحظه آرامم و لحظه ديگری دريايی متلاطم

يک لحظه می خواهم که جور ديگری باشم و لحظه ديگر مطمئن نيستم آنجور ديگر هم بدردم بخورد

يک لحظه می خندم از ته دلخواسته هايم و يک لحظه مثل ابر بهاری از اعماق درونم می گريم

و تمام اينها داره باهم اتفاق می افته

شايد بهار شده و درون من از خواب زمستانی بيدار شده

نمی دانم

شايد بهار شده و اينهمه ابر و آفتاب از خواص تلاطم بهاری است

وقتی بهار تمام شود ، خوب می شوم آيا؟

            

           اتل متل جدايي ... عروسکم کجايي ؟

         گاو حسن پريشون ... يه دل داره پر از خون

          عشقم که رفت هندستون ... خونه ام شده قبرستون

          يه عشق ديگه بردار ... يه دنيا غصه بردا

        اسمشو بذار بچگي ... تا آخر زندگي

             هاچين و واچين تموم شد ... عمر منم حروم شد

          

کیستی که من
این گونه
به اعتماد
نام خود را
با تو می گو یم،،
کلید خا نه ام را
در دستانت می گذارم،
نان شادی ها یم را
با تو قسمت می کنم،
به کنارت می نشینم وبر زانوی تو
این چنین آرام
به خواب می روم؟
کیستی که من این گونه به جد  

و دیار رویا های خویش
با تو درنگ می کنم؟

 

چند سالی است که در پیله تنهایی خود می لولم

چرا که پروا دارم از پرواز کردن

در زمانه ای

   که گل هایش همه خوارند . . . 

 

 پرنده هایش نیز از پرواز

  از حتی یک دهن آواز

   در آسمان تنگ چشم مردمانش

      سخت بیزارند . . .

 

پس دیگر خیالات ابریشمی نباف

که شاید من از شوق پرواز، پر در بیاورم

که یک روز شاید از پیله ام،

_ از این عشق بی پدر _

سر در بیاورم

   

  چرا که حسرت پرواز من همیشگی ست

        منی که میخواستم بال تو باشم

        و حالا بال تو . . .

 

 پس دیگر پیله نکن که پروانه ام کنی

  تنها مرا زیر پر و بالت بگیر و برای همیشه

            پروانه ی پرواز مرا باطل کن . . .       

             

چقدر زود گذشت 

هنوز باور نکرده ام رفتنت را

دلم تنگ است دلم تنگ است

دلم اندازه ی حجم قفس تنگ است

صدایم خیس و بارانیست

نمیدانم چرا در قلب من پاییز طولانیست

به زبون نیاوردیم ولی قرارمون این شد که همیشه در یاد هم باشیم ؛
به زبون نیاوردیم ولی به هم قول دادیم برای هم پشت محکمی باشیم ؛
به زبون نیاوردیم ولی عهد کردیم که با هم مثل یه آینه باشیم اینقدر صاف که بشه زشتی ها و زیباییهامونو توی دل هم ببینیم ؛
به زبون نیاوردیم ولی قسم خوردیم که از هم جز به هم پناه نبریم؛
به زبون نیاوردیم ولی خواستیم به همدیگه آرامش هدیه کنیم ؛
به زبون نیاوردیم ولی از خدا خواستیم توی این دوستی به ما کمک کنه ؛
به زبون نیاوردیم ولی با نگاه همه چیزهارو به هم گفتیم
.

تا اینکه یه روز اومدی به زبون آوردی که باید برم ؛ به زبون آوردم که چرا ؟
به زبون آوردی که باید بدون من زندگی کنی ؛ به زبون آوردم سخته
به زبون آوردی که قرارمون این بود که در یاد هم باشیم ؛ به زبون آوردم که مگه

میشه به یادت نبود
به زبون آوردی که قول دادی محکم باشی ؛ به زبون آوردم که بدون تکیه گاه نمیشه محکم بود
به زبون آوردی که دیگه نمیشه . دیگه وقتشه از هم دور بشیم ؛ به زبون آوردم که

هیچ وقت یادت از من دور نمیشه
به زبون آوردی که موافقی که همه چیز تموم شه ؛ به زبون آوردم که اگه تو میخوای من چیکاره ام
به زبون آوردی بعد از من چیکار میکنی ؛ به زبون آوردم که زندگی میکنم با همه چیزهای خوبی که برام گذاشتی

نگات کردم ؛ نگام کردی
سکوت کردم ؛ سکوت کردی
لبخند زدم ؛ لبخند زدی
گفتی پس برم ؟
هیچی نگفتم
گفتی حرفی نداری ؛ نمیخوای چیزی بگی . حرف آخر ؟
گفتم دوستت دارم
.
گفتم تو چی حرفی نداری ؟
هیچی نگفتی
گفتم دوستم داری ؟
گفتی نه
.
لحظه آخر بود . هردو ساکت . هردو مات و هردو در انتظار ...

با نگاهم پرسیدم : همین ؟ و تو زیر لب زمزمه کردی این رسم روزگاره .

هردو یک نفس عمیق کشیدیم تا بگیم میتونیم . تا بگیم محکمیم . دستامون، نگاهمون و راهمون از هم جدا شد و خلاف جهت هم قدم برداشتیم...

نگاهم برگشت تا کاسه چشمم آب بریزه پشت پات و نمیدونستم که چشمای تو هم خیس شده بودندوقتی که تو هم همون دم برگشتی تا رفتن منو به باور بشینی

و تازه فهمیدیم ما با هم و برای هم گریه کرده بودیم ...

وقتي خدا داشت بدرقه ات ميکرد بهت چي گفت؟جايي که ميري مردمي داره که

ميشکننت نکنه قصه بخوري،من همه جا باهاتم.تو تنها نيستي.تو وجودت عشق مي

ذارم که بگذري،قلب مي ذارم که جا بدي، اشک ميدم که همراهيت کنه و مرگ که

بدوني برميگردي پيشم

مرا اينگونه باور کن...

 کمي تنها ،

 کمي بي کس ،

 کمي از يادها رفته...

 خدا هم ترک ما کرده ، خدا ديگر کجا رفته...؟!

 نمي دانم مرا آيا گناهي هست..؟

 که شايد هم به جرم آن ، غريبي و جدايي هست..؟؟؟

 خدايا خسته ام تو مي دوني از چي و من نمي خوام باز تكرارش كنم ، آخه خودت

   مي دوني كه تكرارش آزارم مي ده .

   خدايا كمكم كن ...

   دلم مي خواد بخوابم اونقدر بخوابم كه اين خستگي ازم دور بشه ...

   شايد خندتون بگيره ولي به خرس ها حسوديم مي شه آخه چند ماهي از سال رو خوابن و

   كسي هم كاري به كارشون نداره ، هيچكس نمي فهمه كه خرسها تو اون چند ماه چندبار

   بيدار مي شن و از دلتنگي اشك مي ريزن ...

   خدايا نه ،

   دلم يه خواب ابدي مي خواد

   يه خواب كه بيداري اي نداشته باشه ...

   نه خواب هم خوب نيست آخه اين روزها خوابام هم پر از كابوسه .

   خدايا ، ... شايد يه سفر .... نمي دونم

   شايد يه سفر زيبا و ... نه

   خدايا كمكم كن ...                                                            

       در این تاریکی شب ، کنار شعله سوزان شمع ، هنوز بیدارم و می نگارم ، نمی دا نم به خواب رفته ای یا با فکر و خیال من می جنگی !!! ولی اونچه که می دونم اینه که راحت به خواب رفته ای ومن رو مثل همیشه به دست تنهایی و جدایی سپردی !!!
نمی دونم چرا امشب بیش از همیشه احساس دلتنگی می کنم ، دوست داشتم کنارت بودم ، برام حرف می زدی و منم بهت گوش می دادم ، ولی می دونم که تو هیچ وقت حوصله من و نداری ، شایدم هیچ وقت ، وقتش رو نداری !! خیلی وقته که دلم می خواد باهات حرف بزنم ولی حیف .....
می خوام دور از کنایه و پرده پوشی اعتراف که من تو را نه فقط دوست دارم بلکه می پرستم. نگار !! دلم برات خیلی وقته که تنگ شده

امشب به دلایلی بنفش مینویسم..به قول استاد شریعتی نمینویسم که بخوانی .مینویسم که لمس کنی ببویی .مینویسم اما مطمئنم خوشگل از اب در نمیاد مطمئنم نمیپسندی.تویی که میخونی .تویی که دارم برات مینوییسم .مینویسم تا متوجه شم .تا بفههم .من تو نوشتن خیلی راحتم.میتونم هر چی دلم میخواد بگم.هر کی حوصله نداره نخونه چون سر و ته نداره حرفام.درد و دله.یه سری حرفای عجیب شاید بی معنی شاید با معنی ولی فقط واسه تو...

وقتی مینویسی اگه نوشته طولانی بشه دیگه نمیتونی پنهان کنی.حرفا لبریز میشه.خودش میاد.دیگه نمیشه نگفت بابا من قلب دارم.چرا هیچکی نمیفهمه!!!!!!

چند تا حرف حساب:

حافظ میگه در ره عشق نشد کسی به یقین محرم راز هر کسی بر حسب فهم گمانی دارد

چرا اینو گفتم؟.............خودمم نمیدونم.تو ذهنم بود منم نوشتمش!!! امشب میگی شکسپیر گفته واسه لذت بردن از زندگی باید کمی احمق بود.خوب راست میگه بنده خدا! من همیشه میگم خدا ادما رو درست کرد تا لذت ببرن.از همه چی.از نماز.از دعا.از خواب.از گریه.از انتخابات! تو میگی لذت ببرن که چی؟ من میگم لذت ببرن که یه روزی حالشون گرفته بشه لذت ببرن که یه روزی بلخره یکی میاد که دلشون رو بشکنه .لذت ببرن که یه ادمی مثل تو از زندگی سیرشون کنه.....

الان انگار یهو تمام ترانه های عالم ریخت تو سرم.بعضی وقتا اینا حرف دله.راستی تا حالا گفته بودم چقدر صدای سامیار رو دوس دارم؟نگفته بودم انگار. خوب حالا میگم مخصوصا" اهنگ من برات بیس میزنم تا تو رو برقصونم تو برام ناز میکنی منم برات بیس میزنم. هر موقع که این اهنگ رو گوش میکنم به یاد تو میوفتم درسته که اهنگ شادیه ولی نمیدونم چرا اشک از چشمام جاری میشه دوباره برمیگردم به اون خاطرات گذشتمون(خدایی کاری نکنین من عذاب وجدان بگیرم.حوصله نداری همین الان قطع کنینین.به جون شما ناراحت نمیشم.من تو دفترم هر چی میخوام مینویسم.معمولا کمتر کسی حوصله خوندن داره.حال نداری برو به زندگیت برس.مبادا کسی تا بخونه بعد بگه: خودمونیما پسره چقدر چرت و پرت گفت!!!)سعید شایسته تو یه ترانه میگه :من دیگه غزل نمیگم واسه تو اشکامو هدر نمیدم واسه تو تو دقیقه های تلخ انتظار چه میدونی چی کشیدم واسه تو.... بهش فکر کنی میبینی خیلی قشنگه ها! یا یه جای دیگه میگه ستاره هنوز بیداری بازم امشب خواب نداری نکنه تو هم مثل من عاشقی چشم انتظاری هم نشین ابر و ماهی توی اون ههه سیاهی نکنه اینقده دورشی که دیگه منو نخواهی....

نمیدونم چرا امشب این طوری شدم یهو یه کسی میاد به ذهنم وتا ازش چیزی ننویسم از این مغزم بیرون نمیره.یادش بخیر بابا بزرگم برام حافظ میخوند(خدا رحمتش کنه)عاشق اون لحظه ها بودم.حالا سالهاست نه کسی برام کتاب خونده نه کسی کنارم نشسته تا من بخونم.این یکی از بزرگترین ارزوهامه.قشنگترین ثانیه هام با بابا گذشت و هیچ کس تا حالا نتونسته دوباره لحظه ای به اون قشنگی بهم بده.(بالاخره یا من کم میارم یا شما!!!من فعلا میخوام بنویسم...)مردم ارزو دارن منم ارزو دارم.بزرگترین ارزوای من شب تا صبح قدم زدن زیر درخت کاج! با صدای بلند واسه کسی که دوسش دارم کتاب خوندن! دویدن زیر نم نم بارون... و اینجور چیزاس.ارزوهامم مثل خودم بچه گانن.نه؟

 دوســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم

                      

+ حک شدهشنبه دهم فروردین 1387 22:37 توسط علی |


choobeyedar X

گاهی به همه چیز شک میکنم,حتی به انتخابم
گاهی از همه چیز میترسم,حتی از نزدیکترینهام
گاهی احساس خطر میکنم,انگار همه چیز تهدیدم میکنه,حتی امن ترینها
احساس ناامنی,تنهایی,ترس
انگار من موندمو خودم,نه کسی دنیای منو میفهمه
نه من به دنیای کسی راه دارم


صفحه نخست
پست الکترونیک



نوشته های پیشین

شهریور 1387

اردیبهشت 1387
فروردین 1387



پیوندها

نگار جوووووووووووووون خودم
ثمر خانوم
دوست دارم نگار
شواليه ي سياه
حنا دختر عاشق
دخمل
عکس
ماهی خانوم
همه چی
همه چیییی
دختران یزد


    تعداد بازديدها: